Ważne jest odpowiednie zachowanie higieny podczas pobrania moczu oraz oddanie do jałowego pojemniczka środkowego strumienia moczu. W przeciwnym wypadku łatwo może dojść do zanieczyszczenia próbki, co z kolei może zakrzywić wyniki badania.

Agnieszka Okarmus
Diagnostka laboratoryjna, mgr analityki medycznej
Obecność leukocytów w moczu najczęściej wskazuje na zakażenie układu moczowego. W takiej sytuacji zleca się wykonanie posiewu moczu w celu zidentyfikowania bakterii biorących udział w danej infekcji. W przypadku stwierdzenia obecności danej bakterii w posiewie moczu zakładany jest antybiogram (badanie wrażliwości bakterii na substancje ją zwalczające), na podstawie którego lekarz podejmuje decyzję odnośnie leczenia. Sytuacja nieco komplikuje się w momencie, gdy pacjent otrzymuje ujemny wynik posiewu moczu. Obecność leukocytów w moczu (powyżej 5 WBC wpw lub powyżej 10/ul) przy braku zidentyfikowanego czynnika etiologicznego (ujemny posiew moczu) określany jest mianem ropomoczu jałowego. Najczęstszą przyczyną ropomoczu jałowego są infekcje bakteryjne przenoszone drogą płciową, niemożliwe do wykrycia podczas standardowego badania posiewu moczu, takie jak: rzeżączka, chlamydia, mycoplasma, ureaplasma oraz infekcje wirusowe. Ropomocz jałowy może być również spowodowany gruźlicą, grzybicą oraz chorobą pasożytniczą. Obecność leukocytów w moczu może być związana zarówno z nowotworami pęcherza moczowego, kamicą nerkową, jak i z chorobami autoimmunologicznymi.










