Czy Twój kotek jest milusi, słodko sypia na podusi? Podaruj mu dzisiaj prawdziwie smakowity kąsek, bo 17. lutego to jego święto! Zanim jednak rzucisz się w wir wspólnej zabawy, dowiedz się, czym jest choroba kociego pazura.
Co to jest choroba kociego pazura?
Choroba kociego pazura to jedna z chorób bakteryjnych przenoszona przez koty, a w szczególności kocięta. Wywoływana jest przez bakterie Bartonellla henselae. U człowieka do zakażenia dochodzi poprzez udrapnięcie przez zakażone zwierzę. Najczęściej choroba dotyka dzieci do 15 roku życia. Szacuje się, że blisko ⅓ kotów jest zakażona tą bakterią [1]. Jest to choroba samoograniczająca się, tzn. że może ustąpić także bez leczenia maksymalnie po 6 miesiącach od zakażenia, z reguły nie przyczynia się również do poważnych powikłań.
Objawy choroby kociego pazura
Jakie są główne objawy choroby kociego pazura? Należy przede wszystkim obserwować miejsce zadrapania przez kociaka. W przypadku zakażenia na ranie tworzy się grudka lub krosta. Jest to pierwszy objaw zakażenia. Po 1 - 6 tygodniach następuje powiększenie się węzłów chłonnych, najczęściej: na szyi, pod pachami, w pachwinach, pod żuchwą, w dole łokciowym lub w brzuchu. Objawami choroby kociego pazura może być także gorączka, która występuje średnio u co 10. chorego [1].
Możliwe powikłania
Choroba kociego pazura w zdecydowanej większości przebiega łagodnie. Zdarzają się jednak sytuacje, w których możemy spotkać się z powikłaniami - spytaliśmy o to specjalistkę: Agnieszkę Okarmus.
Agnieszka Okarmus
Diagnostka laboratoryjna, mgr analityki medycznej
U większości pacjentów nieleczonych choroba kociego pazura ustępuje samoistnie najczęściej w ciągu 6 miesięcy. Może się jednak tak zdarzyć, że w jej przebiegu mogą się rozwinąć liczne powikłania. Najczęstszymi komplikacjami są: zropienie węzła chłonnego z wytworzeniem przetoki, infekcja oka z objawami podobnymi do zapalenia spojówek (zespół Parinauda), zapalenie nerwu wzrokowego i siatkówki, które w skrajnych przypadkach może doprowadzić nawet do ślepoty oraz zapalenie mózgu, w przebiegu, którego mogą pojawiać się drgawki. Niezmiernie rzadko dochodzi do zajęcia kości czy zapalenia wsierdzia.
Choroba kociego pazura i jej diagnostyka
Lekarz diagnozuje chorobę poprzez wywiad środowiskowym. Konieczne jest stwierdzenie, czy pacjent miał w ostatnim czasie kontakt z kotami, oraz czy widać miejsce zadrapania, na którym powstała charakterystyczna grudka. Jeśli tak, specjalista sprawdza stan węzłów chłonnych [1].
Potwierdzeniem diagnozy choroby kociego pazura mogą być badania krwi na obecność przeciwciał specyficznych dla bakterii Bartonella henselae.
Choroba kociego pazura oraz jej leczenie
Choroba kociego pazura u ludzi zwykle przechodzi łagodnie. Aby przyspieszyć proces leczenia, najczęściej zaleca się pacjentowi stosowanie antybiotyków. Po zakończeniu terapii można wrócić do swojej normalnej aktywności.
Jak uchronić siebie i kociaka przed zarażeniem?
Agnieszka Okarmus
Diagnostka laboratoryjna, mgr analityki medycznej
W celu zmniejszenia ryzyka infekcji bakteriami odpowiedzialnymi za rozwój choroby kociego pazura powinno się ograniczyć lub wyeliminować zabawy z dzikimi i bezdomnymi kotami. U takich kotów istnieje zwiększone ryzyko infekcji. Choroba wśród populacji kotów jest przenoszona przez pchły. Z tego względu należy szczególnie zadbać o odpowiednią ochronę naszych pupili przeciwko ukąszeniom tymi owadami (np. zakładać kotom obrożę z odpowiednim preparatem). <b> Nie należy pozwalać kotom lizać swoich ran, a podczas zabawy unikać możliwości zadrapania i ugryzienia. Należy dbać o odpowiednią higienę po zabawie z kotami i pamiętać o przycinaniu pazurów. </b> Osoby z obniżoną odpornością, zwłaszcza pacjenci z HIV/AIDS, cukrzycą, po przeszczepie narządów, czy z chorobą nowotworową powinny mieć ograniczony kontakt z kotami, a zwłaszcza z kociętami. Jeśli takie osoby rozważają kupno kota lub adopcję powinny wziąć pod uwagę starsze koty ( powyżej 1 roku życia). Biorąc pod uwagę ostatnie badania, donoszące, że ponad 30% zgłaszanych niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOPów) po szczepieniu przeciwko COVID to nocebo, możemy przypuszczać, że pacjenci z coraz to większą uważnością, a jednocześnie autosugestią i sceptycyzmem podchodzą do działań medycznych. Jak mówi sam autor wspomnianego badania: “Medycyna opiera się na zaufaniu”. Budując zaufanie wśród pacjentów i jednocześnie informując o efekcie nocebo, możemy zminimalizować skutki jego działania i doprowadzić do poprawy stanu zdrowia wielu pacjentów.
